Nereden Başlayacağız?

Karınca misali mi ilerliyorsun? Olsun... Yeter ki yolun bu yol olsun Bir sonbahar daha geçiyor ömrümden. Bu aralar uzaklara dalıyorum hep. Gözlerimle ne kadar uzaklara bakarsam, bu alemden o kadar uzaklara kaçacağım sanki. Kaçmak; insanın en güzel yaptığı şey Evet, ben de hayatımın bir döneminde kimseler görmeden, bilmeden; kendimden kaçabildiğim kadar uzağa kaçtım. Nefesim kesilesiye kadar koştum. Yorgunluktan ölesiye kadar konuştum. Kimselerin gülmediği kadar güldüm. Kimseler görmedi ama kimselerin bana yakıştıramadığı kadar da ağladım. Hayatın ortasında, koşmayı bir an bırakıp geriye baktığımda, “Hangi ara bu kadar şey yaşadım?” diyebilseydim güzel olurdu. Ama en ince ayrıntısını ezber yapacak kadar iyi hatırlıyorum. “Bu dünyadan bir ben geçtim; kimseler görmedi.” diyor ya şair, ben de işte böyle geçiyorum bu dünyadan. Kıra döke, kırıla döküle geçiyorum. Kırk kilitli sandıklara saklayıp, gömdüğüm bütün ihtimaller ile hevesler ile geçiyorum işte. “Kalbimi açıp bakın ?” diyemediğim için yaza çize geçiyorum. Umurumda değilmiş gibi davranmak zorunda kaldığım, vazgeçmesi kolaymış gibi gözükmek zorunda bırakıldığım, kapıyı çarpıp çıkmak zorunda kaldığım her an için, içimde biriktirdiğim binlerce cümle ile geçiyorum. Belki böyle olmasaydım, farklı biri olsaydım her şey daha kolay olurdu. Sevdiğim insanlar yorulmasın diye kendimi bu kadar hırpalamasaydım mesela. Somurtma hakkımı veya ağız dolusu “bana ne” deme hakkımı sonuna kadar yaşasaydım, her şey daha kolay olurdu belki. Bazı hevesleri ahirete bırakmasam, adaleti bu dünyada aramaya çalışsam, bütün gece yazıp, sabahında yırttığım şeyleri, “Kim kırılırsa kırılsın, kim üzülürse üzülsün.” diyerek yüzlerine söyleyebilseydim ya da sadece bu dünya varmış gibi yaşayabilseydim daha kolay olurdu belki. Ama o zaman ben olur muydum? Sanmıyorum… Evet, bu dünyadan ben de geçiyorum sevgili şair… Beni de kimse görmüyor. Ama herkes olarak, herkesleşerek değil BEN olarak geçiyorum bu dünyadan. Her şeye rağmen, herkes gibi olmaktansa “BEN” olmayı seçerek geçiyorum. Hiç olmak için çabalayarak geçiyorum. Ve evet… Zarifoğlu’nun da dediği gibi, Hiç olurken duyduğu bu yüksek acı, beni iyileştiriyor...