Bir Kureyş Romanı Fatıma

“Bunu O mu söyledi, Muhammed?” “Evet Safiye Hanım, O söyledi!” “Kızımı, Fâtıma’mı da sordun mu? Yoksulları, köleleri, kadınları, ezilenleri?” “Sordum. Eliyle arkadaşlarını işaret etti ve şöyle dedi: ‘Bunlardan kaçı köle biliyor musun? Kaç tanesi toplumun alt tabakasından, farkında mısın?’ Sonra uzun uzun anlattı: İslâm, her insanı eşit kabul eden bir dindir. Hiç kimse rengi, ırkı ya da ekonomik durumu sebebiyle diğerlerinden üstün ya da aşağı değildir.” “Peki, beklediğine değdi mi sence?” “Değdi… Hem de nasıl değdi.” Elinizdeki eser her ne kadar Fâtıma’nın hikâyesi gibi görünse de aslında çok daha derin bir arayışın hikâyesidir. Bu kitap; sorgulamanın, umut etmenin ve hakikati bulma çabasının anlatısıdır. Bulmanın ve bulamamanın, kavuşmanın ve kavuşamamanın; özlemle çöllere düşenlerin, sabırla bekleyenlerin ve vazgeçmeyenlerin hikâyesidir. Bu sayfalarda; diri diri toprağa gömülen çocukların acısını yaşayan anneleri, özgürlük hayaliyle yaşayan köleleri, sosyal ve ekonomik sınıflar arasında sıkışıp kalmış insanları, putlara tapmaya alıştırılmış toplumları ve son peygamberin gelişini bekleyen hanifleri bulacaksınız. Bir tarafta “Keşke o günü görebilseydim!” diyenlerin özlemi, diğer tarafta ayağına kadar gelen hakikati geri çevirenlerin hikâyesi… Soğuk çöl gecelerini süsleyen inatçı filin, güzel ötüşlü Hüdhüd’ün; söz ustası şairlerin, düzenbaz kâhinlerin; Allah’ın ikramı Zemzem’in, yaşlı Abdulmuttalib’in, eşkıya Cündep’in, iyi yürekli Sa’sa’nın, gizemli rahip Sergius’un, Bizanslı marangoz Bâkûm’un ve faziletli insanların izleri de bu hikâyede yer alıyor. Kutsal şehir Mekke, yemyeşil Yesrib ve kadim topraklar Şam… Hepsi bu büyük arayışın sahnesi. Aslında anlatılan yalnızca bir kişinin hikâyesi değil; hakikati arayan bütün bir insanlığın hikâyesidir.